βολτάρω

τα νέα είναι καλά και είναι φευγάτα,
εγκαταλείπω (για λίγο) την Αθήνα






πάω στο αδελφάκι μου
να κάνω πολλές βουτιές και να χαλαρώσω
είμαι γεμάτη προσμονή για νέα πράγματα..
καθόλου τυχαία:
από τέλη καλοκαιριού συνεχίζω σε νέο νοσοκομείο.Όχι πως περιμένω τη φοβερή διαφορά αλλά να...
τι είναι η ζωή χωρίς αλλαγές;
Ιούλιο θα ανέβω και μια βόλτα στη Θεσσαλονίκη,
έτσι για να θυμηθώ τις φοιτητικές βόλτες.
Τι καλά που ήταν
Φοιτήτρια του Καποδιστριακού η μούρη μου,η αδελφή μου του Δημοκρίτειου,
συναντιόμασταν Σαλόνικα,στις φίλες μας απ'το Αριστοτέλειο
-μετά γνώρισα το Γιώργο και οι εξορμήσεις μου στράφηκαν προς το πολυτεχνείο της Πάτρας-γενικά είχα γνωριμίες σε όλα τα Α.Ε.Ι της χώρας γι'αυτό βγήκα και μια πολυπανεπιστήμων*!

αυτά,γεια και χαρά σου πουλί μου


*πολυπανεπιστήμων:o ξερόλας, ο πολύξερος πολυξέρου,
ο φωτεινός παντογνώστης ντε!

P.S:Το τραγουδάκι μας το αφιερώνω αλλά με την αντίθετη έννοια "you know i'm good"

nothin's the same anymore

dear diary,
σου'χει τύχει να θες να χαρείς ολοκληρωτικά και να μην μπορείς?
Να θες να γελάσεις δυνατά και να μην σου βγαίνει?
Υπάρχει κάτι που σε κρατάει,που λειτουργεί σαν τροχοπέδη στη χαρά σου και σε κάνει να βλέπεις τα χρώματα λιγότερο έντονα.
Λέγεται απώλεια αγαπημένου προσώπου.

Αρχικά ξεκινάει σαν κατάθλιψη (μείζονα),εξελίσσεται σε ήπια μελαγχολία και καταλήγει σε ήρεμη αποδοχή του γεγονότος(για να μην τρελαθείς).
Έτσι τουλάχιστο το βίωσα τα τελευταία 2 χρόνια.

Κι ύστερα σου λένε ότι κάθε κατάσταση έχει και τη θετική της πλευρά.
Το μόνο θετικό είναι ότι είχα την τύχη να την γνωρίσω.
Με έμαθε να είμαι δυνατή και μου έλεγε πάντα:
-σκέψου θετικά Μαρία,για να σου έρθουν θετικά.
Αυτό κάνω μανούλα μου,αυτό κάνω.

καλό ταξίδι

Αμαλία