give peace a chance

αυτό για τώρα...Δεν το χωράει ο νους αυτό που γίνεται

Aνθήσαμε-και ευτυχήσαμε

έχω διαπιστώσει πως το να μιλάς στα λουλούδια δεν είναι τόσο παρανοϊκό.Πιάνει τόπο και σε ηρεμεί θα έλεγα.Έτσι συνέβει και με τη μία γαρυφαλλιά...είχα τρελαθεί με την πάρτη της:
-βρε καλή μου,βρε χρυσή μου...βγάλε κανένα μπουμπουκάκι
τίποτα αυτή
-καλησπέρα ομόρφηνες βλέπω...σα να πήρες τα πάνω σου λιγάκι
κι εκείνη δεν απάντησε


σήμερα όμως μου μίλησε...με τον τρόπο της μην τρελαθούμε.
Και με αποζημίωσε γιατί το'λεγα απ'την αρχή:

τα φυτά θέλουν αγάπη(και πότισμα και λίπασμα και σίδηρο)

Η αδυναμία μου όμως είναι το γιούκα* της μάνας μου.Το είχε βρει πεταμένο,σχεδόν πεθαμένο.Το περιποιήθηκε,το φρόντισε κι εκείνο ξανάνιωσε.Μετά έμεινε μόνο του όπως κι εμείς.Άντεξε 11 μήνες χωρίς νερό.Εντάξει είναι απ΄τη φύση του ανθεκτικό όμως η φροντίδα της το κράτησε ζωντανό.Τώρα έχει θεριέψει,το βλέπω και το χαίρομαι.

Στην απέναντι πολυκατοικία κάνουν χάζι όταν ποτίζω.Μάλλον νομίζουν ότι δεν πάω καλά γιατί η τύπισσα όταν με συνάντησε στο supermarket , με κοίταξε με συμπόνοια τύπου"το καημένο το κοριτσάκι,παραμιλάει όταν ποτίζει.Ποιός ξέρει τι του συμβαίνει...".

Πάντως ό,τι και να μου συμβαίνει προτιμώ να το λέω στα φυτά μου παρά στον ψυχίατρο.Δεν χρεώνομαι,δεν βγαίνω απ'το σπίτι μου και το κυριότερο: η θεραπεία αποδίδει...


*(κάθε φορά που λέω "γιούκα" μου έρχεται συνειρμός με την Αμαλία -απ'το παρά πέντε- που είχε νοσηλευτεί επειδή είχε μπει ένα φύλλο στο μάτι της και τραγουδούσε το περίφημο:"το γιούκα μπαίνιιει μες τα μάτια μου...")

να ζήσεις Νικόλα

βαπτίστηκε στο νησί ο γιος της Νατάσας με φοβερή νονά τη Γιώτα.
Λόγω υποχρεώσεων (ως συνήθως) δεν κατάφερα να πάω αλλά όταν γύρισαν Αθήνα έπεσε πολύς χορός με το Νικόλα-τώρα κάνει τα πρώτα του βήματα!Θα κάψει καρδιές ο άτιμος,είναι και πολύ προσαρμοστικός (καμία σχέση με τα κακομαθημένα που βλέπω στο νοσοκομείο) Να'χει υγεία και τύχη.Τα υπόλοιπα είμαι σίγουρη πως θα τα φτιάξει μια χαρά

ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑΔΑ (όλα είναι δρόμος)

όταν το μυαλό πήζει και σκέφτομαι αρνητικά το ρίχνω στις βόλτες(μακρινές ή κοντινές)
έτσι και χθες μου την έδωσε και πήρα τους δρόμους με το swiftακι.Είμαι περήφανη γι'αυτό το αμαξάκι.Το πρώτο ολοκαίνουργιο απόκτημά μου(το starlet ήταν μεταχειρισμένο αν και περάσαμε ωραία και με αυτό)



Το πήρα πέρσι τον Απρίλιο.Είναι από τα 3 πρώτα που κυκλοφόρησαν στην Αττική-τώρα πια το βλέπεις παντού αλλά το δικό μου είναι το ωραιότερο :).Η αξία του ισοδυναμεί με πολλές εφημερίες και αναβολές ταξιδιών(το μειονέκτημα του να πληρώνεις τοις μετρητοίς).H συναισθηματική αξία του ανεκτίμητη.Στα δικά μου μάτια φαντάζει
μονοθέσιο της F1-



Μέσα στο αυτοκίνητο έμαθα πως:
-οι οδηγοί στην Ελλάδα είναι επικίνδυνοι,ειδικά οι γυναίκες
-η Αλεξάνδρας είναι η πιο πηγμένη και πολυσύχναστη λεωφόρος στην Ελλάδα
-η οδήγηση είναι εκτόνωση και ελευθερία(αλλά και σκλαβιά και σου πιάνεται κι η μέση)
e.t.c
το πιο σημαντικό που έμαθα είναι πως χωρίς ιδιαίτερη φιλοσοφία πρέπει να αποδέχεσαι ό,τι δεν μπορείς ν'αλλάξεις...

Χθες λοιπόν έπιασα Αττική οδό κι έφτασα Νέα Μάκρη.Είχα ξαναβρεθεί εκεί αλλά με παρέα.Πήγα παραλιακά κι ήπια έναν ωραίο καφέ χαζεύοντας τη θάλασσα.
Αυτό ήταν...ηρέμησα

Remembering A Heart Beat

Artist:Eric Serra
Album:The Big Blue

μας λείπεις
δεν ξεχνάμε
σε λατρεύουμε
Α.Σ 12/12/1952-09/07/2005

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ-από Ψαρού

το ΣΚ που μας πέρασε πήγαμε μια βόλτα στη Μύκονο μετά από ιδέα που έριξε το αδερφάκι μου-να΄ναι καλά τρώει ωραία φλασάκια...λοιπόν δεν έχει αλλάξει κάτι δραματικά.
Οι χλιδάτοι παραμένουν,οι νεόπλουτοι επιμένουν και οι γνήσιοι Μυκονιάτες απλά υπομένουν (είναι πολλά τα λεφτά Άρη!). Αnyway αυτό που παρατήρησα είναι ότι υπάρχει πολύ fake στοιχείο...STRIKE A POZE...Aκόμη κι ο τρόπος που θα απλώσεις το αντιηλιακό γίνεται κατ'επίφαση...έλεος ρε παιδιά,

ή το έχεις ή δεν το έχεις

Κατά τα άλλα εμείς περάσαμε τέλεια -γέλια ,βόλτες και βουτιές- το μάτι μας ξεκουράστηκε και πήραμε τα πάνω μας.

I get knocked down but I get up again
You're never gonna keep me down
I get knocked down but I get up again
You're never gonna keep me down